Dag beste lezers,
Nellie en Cezar hebben vandaag een document gelezen over over het Neoliberalisme, geschreven door Paul Verhaeghe.
Nu denk je waarschijnlijk "Het Neoliberalisme, wat wil dat zeggen?" Neoliberalisme is kort gezegd een maatschappelijk stelsel die de vrije economie wil herstellen.
Paul Verhaeghe heeft een paar uiteenzettingen gedaan over de maatschappij van vandaag. Nellie en Cezar zullen hun eigen mening geven op een paar stellingen.
"Het is de pedagogisch vacuüm dat het competentiemodel een vruchtbare voedingsbodem gevonden heeft (voor een mooi overzicht, zie Masschelein en Simons, 2007). De aanvankelijke doelstellingen zijn nobel: laat ons uitgaan van vaardigheden die belangrijk zijn in het beroepsleven, zodat jonge mensen straks alle kansen krijgen om hun eigen weg te banen, los van alle religieuze en ideologische poespas. Op vrij korte tijd kwam er een heel belangrijke betekenisuitbreiding, van praktische competenties (bijvoorbeeld talenkennis) naar persoonlijkheidskenmerken (flexibel zijn), en uiteindelijk naar de persoonlijkheid als dusdanig (de mens als manager van het eigen leven). De link met het neoliberalisme wordt duidelijk in courante zinnetjes zoals: kennis is menselijk kapitaal; competenties vormen en kapitaal dat beheerd en ontwikkeld moet worden; leren is een langetermijninvestering enzovoort."
Nellie en ik vinden dat de kinderen inderdaad hun competentie's moeten vinden en ze laten groeien, zodat ze als volwassene hun eigen talent kunnen uitoefenen. En daarmee iets mee kunnen verdienen, maar niet alles draait om geld. Als ze geen goede werkgevers zijn zal hun bedrijf ook niet kunnen groeien. Er zijn ook mensen die graag vrijwilligerswerk doen, dit brengt niet onmiddellijk geld op maar verbondenheid. Hierbij is het dus duidelijk dat niet alles om economie draait, maar er ook sociaal contact moet aanwezig zijn.
"Het doel heet dan zelfmanagement en ondernemerschap: jongeren moeten zichzelf beschouwen als een bedrijf, waarbij kennis en vaardigheden in eerste en laatste instantie een economisch belang hebben waarmee zij hun marktwaarde kunnen verhogen. Daarmee heeft het competentie-onderwijs uitdrukkelijk het ideologisch gedachtegoed van het neoliberalisme geïmplementeerd in de scholing van onze kinderen. We hoven dan ook niet verwonderd te zijn als hun eerste vraag luidt: wat brengt het op? Voor mij? Dit is het logische resultaat van dit onderwijs, en achteraf gaan zeuren over het egoïsme en materialisme van de jeugd is op zijn zachtst uitgedrukt hypocriet. We moeten dringend dit onderwijs een ruimer, de bijbehorende pedagogiek herdenken."
Tijdens deze crisis wil iedereen rond komen met het loon dat hij/zij verdient. En inderdaad wij kunnen ons voorstellen dat er als eerst, economische vragen opkomen bij de jongeren. Maar wij vinden dat jongeren vooral moeten weten dat ze kunnen groeien in de job dat ze doen. En door hun talenten zo nuttig mogelijk te gebruiken zal men op latere leeftijd veel meer verdienen dan vooraf werd uitbetaald aan hem/haar. Door je competenties goed en nuttig te gebruiken kun je ver komen in het leven.
"Bij de nieuwe identiteit (de mens als ondernemer) hoort er ook een nieuw levensdoel: succes. dit is wat jongvolwassenen elkaar toewensen bij wijze van afscheidsgroet. succes bij de examens, succes op vakantie, succes in de relatie, succes op de werkvloer. de klassieke vraag naar 'het goede leven' klinkt in deze context heel erg wollig - goede lééven? de nieuwe norm heet effectiviteit, het doel is materiële winst, de daarbij behorende deugd hebzucht. in deze redeneerlijn is er geen ethisch verschil tussen de bankiers die mensen heel bewust 'toxische' beleggingen aansmeerden, de Britse parlementariërs die vervalste onkostennota's indienden, en de jongeren die winkelgalerijen in Londen plunderden met als slogan 'If you can't make it, take it'. Ecce homo, dit is de mens - zoals we hem gemaakt hebben."
Inderdaad iedereen wenst elkaar succes met het gene dat hen te wachten staat. Ik denk dat dit aan onze manier van leven licht. Ieder kind moet voor de meeste mensen met goede punten naar huis komen, ieder volwassen mens moet goed presteren op de bureau, de werkvloer of moet een succesvolle zaak hebben om er te kunnen geraken. De maatschappij zou beter een andere voorstelling van de maatschappij op poten zetten, een maatschappij die tevreden is met wat hij krijgt of heeft, een maatschappij waarbij niets draait om punten of goede prestaties maar om wat hij/zij graag doet in het leven.
"De onvermijdelijke keerzijde hiervan is een groeiende groep die zich mislukt voelt, meestal reeds vanaf de leeftijd van tien jaar. Loser! is het voornaamste scheldwoord vandaag op de speelkoer van de lagere school. Sommige van de losers komen in opstand, maar het merendeel wordt sociaal angstig, autistoform, depressief en nagenoeg altijd hyperconsumerend. Er gaan nu al stemmen op voor wat men vroegdetectie heet - het woord alleen al, met als belangrijkste argument dat ingrijpen bij kleuters economisch meer rendabel is. ..."
Volgens ons is het niet de schuld van niet succesvol te zijn dat men loser word genoemd, in tegendeel. Merendeel zit het kind of de volwassene vol met talenten maar kan het door een bepaalde situatie niet tot uiting komen. Die persoon beoefend dan het verkeerde beroep of volgt de verkeerde richting. In de kleuterklas worden de talenten van de kleuters ontdekt, en met veel aandacht gegroeid. Het woord loser zou dus volgens ons uit de wereld kunnen worden verholpen, als iedereen zou mogen doen wat hij graag doet (als het niet tegen de wet is.)
Hebben jullie hierbij andere ideeën, reageer dan gerust! (Ieders mening is anders, ieders mening telt!)
citaten uit: http://westrikeback.vooruit.be/wp-content/uploads/2012/01/LezingPaulVerhaeghe-Neoliberalisme1.pdf
